2017 verslagen

2017-06-30/2017-07-01

Foto's

Battle Field Tour KVNRO op Walcheren 30 juni en 1juli ’17.

Reeds maanden gingen de geruchten over een actie van de KVNRO, die zijns gelijke niet kende. Echter onder het motto:” Feind hört mitt”, werd er bijna niet hardop over gesproken. Ons doel was gelegen op Zuid Beveland bij het Bevrijdings Museum Nieuwdorp. Behoudens filevorming in de regio Breda hebben wij dit doel volgens marsorder bereikt. Alwaar de koffie met bolus ( een variëteit van sûkerbole) ,gereed stonden. We lieten het ons goed smaken, en werden daarna rondgeleid door het museum, dat een uitvloeisel was van een particuliere verzameling. Het was bepaald niet wat je verwachtte van een particuliere verzameling. We vonden een mooi gesorteerd museum, met een ondergrondse filmzaal, een prachtige uitstalling van het leven in de oorlogstijd van zowel burgers en militairen. Er was een mooie uitstalling van inmiddels zeldzaam wordende wapens, die de schutters onder ons heeft aangesproken. Ook andere Militaria, zoals het ijzeren kruis en Ehrenkreuz der Deutschen Mutter in brons , zilver en goud. Mooi was de demonstratie van het belang van de radio in die tijd, dat wij ons met al onze e-mails, apps en smartphones al bijna zijn vergeten. De uniformen zoals ze organiek bedoeld waren, en zoals ze bij het schaars worden van grondstoffen werden aangepast. Alles werd van een aardig verhaal voorzien door John de Rooij, die ondertussen uit de doeken deed, hoe vele vrijwilligers het museum op dit niveau wisten te brengen.


We onderbraken voor de lunch. De catering was goed en overvloedig geregeld door Marcel Duvekot en ik meen ook dat ik de hand van Henk Bos erin herkende. Het hoeft niet beter!

Hierna bekeken wij het buitenmuseum in aanbouw. Er stond een Sherman tank, een complete tank wal, met versperringen, een kerk in een nissenhut, ook uitgebreid met trofeeën van verschillende regimenten, en in de tank wal een aantal bunkers. Hierop volgend verplaatsten wij ons naar de voormalige Sloedam, alwaar Henk de Sterke ( tezamen met Marcel Duvekot)  ons met zijn formidabele kennis van de strijd om Walcheren, heeft geschetst wat er in die strijd is voorgevallen. 


We kregen een goed beeld hoe, achteraf gezien de geschiedenis anders had kunnen lopen, en hoe jammer het was dat dat niet gebeurde. Hoe infanterie zonder dekking optrok tegen het MG42. Het machinegeweer dat met 1200 schoten per minuut, een toon voortbrengt van 20 Hz, en daarom door de Engelsen Hitlers cirkelzaag werd genoemd.  Het was een indrukwekkende slachtpartij, die pas succesvol werd toen men door middel van list, en met bootjes in de nacht, de Sloe overstak, en een bruggenhoofd kon bouwen aan de overzijde zuidelijk van de Sloedam.


Vervolgens gingen wij op weg naar de Marine kazerne in Vlissingen. We hoefden de vangrail van de A58 maar te volgen (uiteraard na vertonen van Ov-kaart ),en "et voilà" we waren in Vlissingen. De kazerne was een luxe gebouw, waar we een 4 persoons kamer hadden voor 2 man, met per kamer eigen wc en douche( die zo snel warm water gaf dat er haast wel een ringleiding moest zijn). Op de tuinman was echter bezuinigd, maar dat is vergeeflijk, daar hij bij Defensie een ondergeschikte rol speelt.

Het was nu tijd geworden voor serieuzere zaken, en we namen een aperitief. Ook hier hoefde de catering niet beter, zodat we na enige tijd door "Bob" naar het restaurant "Tafelen” in Middelburg werden gereden. Dit nu, bleek een openbaring. Er was geen nee te koop. Eten en drinken naar hartenlust, in moeilijk te vinden kwaliteit. Het was grote klasse. Na 2 uur was onze tijd daar om en gingen we nog even een drankje nemen in de Marine kazerne. Het viel niet mee om de dag niet te lang, en de nacht niet te kort te maken. Met schier bovenmenselijke inspanning is het mij op een of andere manier toch gelukt, want we begonnen de zaterdag om 07u15, in de regen. Dat kan een tuinman uitsparen. Na het ontbijt gingen wij op bezoek in een van de, door vrijwilligers, intact gehouden bunker, vlak bij de Oranje molen. Hier had de aanval, genaamd Infatuate, vanuit Breskens plaats. Het is gelukt om ongemerkt troepen in de stad te krijgen, en we hebben een beeld kunnen krijgen van het gevecht, en het zeker stellen van terrein, in stedelijke omgeving. Je moet bij voorkeur over de zolders, en pas als het niet anders kan, door het riool. Ook de strijd om het Hotel Brittannia (hoofdkwartier van de Duitsers) werd goed toegelicht. Er was op Walcheren in dit stadium van de strijd bijna geen huis onbeschadigd.


We gingen door naar da lunch in het Polderhuis museum in Westkapelle. Hier was een tentoonstelling over de strijd aldaar, die behalve militairen ook aan meer dan 150 burgers het leven heeft gekost. 47 burgers hadden zich verscholen in de molen De Roos. Er volgde een heftig bombardement, door 240 Lancasters, elk beladen met één 4000 ponder, zes 1000 ponders en één 500 ponder. Toen de molen instortte, zaten de mensen erin opgesloten, en zijn bij het stijgen van de vloed op een enkeling na verdronken. Het bombardement was bedoeld om ook de geschut bunkers uit te schakelen, maar dat is niet gelukt. Bij de landing werden de troepen ondersteund door de kruiser Warspite, en de monitors (Kanonneerboten) Roberts en Erebus. Helaas was bij de aanvang van de beschieting, de kanon toren van een van de monitors vastgelopen.  Zij trokken vuur uit de Duitse geschut bunkers, die toch al een slachting aanrichtten op de landingstroepen. Uiteindelijk zijn de troepen erin geslaagd om door het gat in de zeedijk te gaan middels Buffalo's , en binnen de zeedijk in Westkapelle te komen, en de strijd op Walcheren te beginnen met het veroveren van de artillerie opstellingen.


Na de lunch zijn we naar de Canadese Militaire begraafplaats op Woensdrecht gegaan. Mijn aandacht ging uit naar de verschillende Regimentele tradities. Zo bestaat er een Canadees Black Watch regiment, en een Canadees Agyll en Sutherland Highlanders en ook een Canadees Cameron Highlanders regiment. De Schotten blijven Schotten. En waarom bergtroepen nu Lowlanders moeten moeten heten.... En natuurlijk de leeftijden waarop deze jongens hun leven hebben gegeven (de Canadezen waren allen vrijwilligers). En  ook de woorden, waarmee de familie tracht te uiten hoe ze verder zullen gaan. We hebben ze met ons allen nog eventjes herdacht.


Ik wil graag nog mijn dank uiten aan allen die deze excursie hebben mogelijk gemaakt, met name Henk Bos, Marcel Duvekot en Henk de Sterke. 


Als ik aan moet geven wat de meeste indruk op mij maakte, dan is het de, al gehavende Canadese Black Watch, die vooruit ging op de Sloedam.  We hebben de plaats bekeken waar het gebeurde, maar die inmiddels alweer een ander landschap opleverde. Er groeiden uien, rode bessen en het koren was bijna rijp. Er ging een dichtregel van Roland Holst door mijn hoofd;


Ik zal de halmen niet meer zien,

Noch oogsten ooit de volle schoven,

Maar doe mij in den oogst geloven,

Waarvoor ik dien.


Bale Steenhuizen.


Foto's



2017-01-12


Lezing oud Indieganger, Dpl. Sgt. Mil. Inlichtingendienst Fokke Dijkstra, Bataljon 3-9 RI.

 

De lezing werd gehouden op 12 januari 2017 op de Johannes Postkazerne  te Havelte.

Toehoorders waren leden van KVNRO afd . Friesland, en militairen van 43 Painfbat, waaronder de commandant Ltkol.  N.U. Stam.

 

Het betoog  van de heer Dijkstra, inmiddels de 90 jaren ruim gepasseerd, gaat over de gebeurtenissen  van 9 december 1947 in de kampong Rawahgedeh.


 
Fokke Dijkstra als jonge militair                 

Het bataljon van de heer Dijkstra werd beschuldig van de moord op 431 mannen, vrouwen en kinderen. Een beschuldiging die al vrij snel werd bijgesteld naar uitsluiten 431 mannen. In een eerste officiële rapportage is sprake van een tiental mannen,en geen enkele vrouw of kind. In dat rapport wordt ontkend dat het 431 mannen waren, zoveel woonden er niet eens in deze kleine kampong.

 

Dijkstra vecht al 20 jaar om de waarheid boven tafel te krijgen, en zo eerherstel van de oud-strijders te bewerkstelligen. Het zit hem , en met hem vele anderen dwars dat zij als oorlogsmisdadigers worden weggezet.

Hem kan vooringenomenheid niet worden verweten. Hij geeft toe dat er foute dingen zijn gebeurd, van beide kanten. De oorlog was fout,die had nooit mogen plaatsvinden, aldus de heer Dijkstra.

De Indonesiërs  hadden het volste recht op hun vrijheid en zelfstandigheid.

Hij hekelt ook de term "Politionele Acties”. Deze werd verzonnen om op het wereldtoneel te suggereren dat er geen sprake was van een oorlog.  Het was wel degelijk een oorlog, en wel een guerrillaoorlog.  Daarbij kwam ook nog dat verschillende rivaliserende strijdgroepen zich onderling qua wreedheid  overtroffen. 

De heer Dijkstra beschrijft hoe hij gedurende zijn zoektocht naar de waarheid  aantoonbaar wordt tegengewerkt door allerlei officiële instanties,  de pers en in  actualiteiten programma`s op TV belachelijk is gemaakt.

 

Hij vertelt zijn verhaal uit het hoofd.  In chronologische  volgorde komen feiten, plaatsen, data en namen  zonder aarzeling aan bod. Af en toe een blik op zijn steekwoordenlijstje volstaat. Dit is zijn "ellende lijstje", hij heeft ook nog een lijstje met leuke dingen, aldus de spreker.

  
                                

Hij heeft geen enkel vertrouwen in het brede onderzoek naar de gebeurtenissen dat is aangekondigd. Hierin zouden niet alleen de daden van de Nederlanders onder de loep worden genomen, maar ook die van de Indonesiërs. Nederland heeft in feite al schuld bekend aan het Rawahgedeh drama door

 € 800.000 schadevergoeding aan de bewoners te doneren. Daarvan is een gigantisch monument gebouwd.  Indonesië zal absoluut niet meewerken, dat kan alleen tot gezichtsverlies leiden, hetgeen in hun cultuur niet populair is. En Nederland zal  zeker niet geneigd zijn  om het onderzoek door te drukken.  Daarmee zouden de goede diplomatieke verhoudingen met Indonesië op het spel worden gezet, en dat is niet in ons  belang. En bovendien, nog maar een paar jaar en de laatste veteraan wordt  ten grave  gedragen. En daarmee ook zand over de kwestie.

 

Het gezelschap luisterde ademloos naar deze veteraan, die een oorlog aan den lijve heeft ondervonden. En de "warme genegenheid” die hem en zijn kameraden na hun terugkeer en tot op de dag van vandaag ten deel viel.  Een ervaring die militairen van na hem ook hebben, denk aan de Dutchbatters  en Sebrenica.

Hij waarschuwt de aanwezige militairen- waarvan velen uitzendingen achter de rug hebben, of nog gaan- dat er maar dàt  hoeft te gebeuren en hun treft hetzelfde lot.

 

Het is onmogelijk  in kort bestek het verhaal van de heer Dijkstra weer te geven. Ik verwijs daarom naar zijn  website .   Zeer de moeite waard.

 

www. rawahgedeh-feiten.nl  

 

Daar vindt u wat hij heeft meegemaakt , en waarop hij zijn bevindingen baseert.  En hoe allerlei instanties  en personen op zijn bevindingen reageren. Onthutsend.

 

Res. Elt. G.v.Meegdenburg

 

 

 



 Copyright  KVNRO afd. Friesland  Links: www.kvnro.nl
                               Privacy   
     
     
     
     
   Laatste update: 15-12-2018  

         
 
 
 
        




154256 bezoekers (188855 hits) sinds 31-1-2011